Blog Post

Decolonizing Self

Graphic by Michelle Jia. Images from Flickr (I, II).

This is a polyphonic blog-poem about decolonizing one's self.

(Second language is Georgiandon't be surprised by alphabet)


I talked to my friend today:

 

He has peed with Salman Rushdie and got to know him in Toilet.

It has made his dayto pee with the classic of post-post-post colonial literature.

They have exchanged few words while peeing:

Discussed Puchini at Metropolitan Opera, Mayor Bloomberg's Presidential aspirations,

Wall Street and Morgan Stanley, and having all vegetable diet.

 

ჩემი მეგობრის ბედნიერების მიზეზი:  საზოგადოებრივ საპირფარეშოში

სალმან რუშდი გაიცნო;

რა საოცრად ახალი ოცნებაა—რომ წინა საუკუნის ყველაზე სკანდალური ავტორი

გაიცნო ორგანიზმის ყველაზე დიდი მოშვების პარალელურად;

და ესაუბრო მას მაიკლ ბლუმბერგის საპრეზიდენტო გეგმებზე,

პუჩინის დადგმაზე მეტროპოლიტენ ოპერაში,

უოლ სტრიტის და მორგან სტენლის ურთიიერთობაზე

და მთლიანად ბოსტნეულის ვეგეტერიანულ საკვებზე.

 

My friend was so happy that I was happy for him..

I could sum it up like this..

Ever since 1989—whole generations grew up in Georgia

Dreaming to pee with Salman Rushdie.

And write at least one scandalous work

With commercial success

America the land of the dream

And Europe was a paradise..

 

საოცარი ოცნებაა მეგობრებო

1989 წლის შემდეგ ყველა ჩვენთაგანი ოცნებობდა

რუშდისთან ერთად მოფსმაზე

და ერთი მაინც სკანდალური მოთხრობის დაწერაზე

რომელიც გამოქვეყნდებოდა და ძალიან ბევრ ფულს გააკეთებდა.

 

We were colonized by our own dreams..

We have colonized ourselves

And helped to colonize others.

We came out of former Soviet Union and 

We have declared:

Liberal Democracy is great!

Without knowing anything about it.

We have screamed:

Capitalism is the only way to go!

Without knowing anything about Capitalism!

We were sick post-Soviet generation

Of McDonald Diet and Coca Cola dreams,

Of Frued's materialism!

 

მეგობრებო, აღარ ვაპირებ ბევრის თარგმნას

ისედაც ყველამ იცის ინგლისური

დღეს ხომ ყველა ორ ენაზე ფიქრობს,

ან სამ ენაზე, ან ოთხზე

ან კიდევ მეტზე.

მოკლედ, ჩვენ კრიმინალები ვართ.

ჩვენ დავაკანონეთ მაკდონალდის და კოკა კოლას

ოცნება.

და 'ოიდიპოსის კომპლექსი'.

 

We have legalized Washington Consensus,

And we are the war criminals of 21st century!

We have justified the death of 22 thousand kids every day,

Because we said that equality and socialism are impossible.

And our main crime was that we were

Credible.

We have made it possible to bring

The dictatorship of materialist dreams!

 

ჩვენ გავაპრავეთ 'ვაშინგტონის კონსესუსი"

ჩვენ გავაპრავეთ სოციალური პერვერსია

რომელსაც ლიბერალიზმი ჰქვია,

და რომელიც ბავშვებს გვიკლავს ყოველ დღე.

არადა გვაფრთხილებდა ირაკლი ადრე,

ჩემზე არ არის საუბარი, ჩარკვიანზეა.

რომ ასეთ ცხოვრებას მოყვება სიზმრები

ბურთვულ სოკოზე.

დიახაც მოყვა.  

 

We are the first generation google,

We are the first generation Microsoft,

We are the first generation of skype,

And we are the first generation of unapologetic criminals of consumerism!

 

And now, 20 years later since that moment 

First time ever, it occurred to us:

Maybe it was not completely right:

To justify murder for nothing.

 

გოგლი-მოგლის სამზარეულოდან

პირდაპირ გუგლის სასადილო ოთახში გადაგვისროლეს.

ახლა ვერ გაგვირკვევია რა სჯობია:

სკაიპი თუ კაიფი?

მაცივარი თუ პოემა?

მოდილიანი თუ ზურგის საფხანი?

ვაჟა ფშაველას დავატაკეთ

მტვრის სასრუტი მანქანა,

რომელიც 76 ლარი და 24 თეთრი ღირს..

იაფია, რას იზამ.

 

My young friend wrote his scandalous story

I have published it;

It sold record numbers back in my country,

And I still doubt it made us very happy.

 

Maybe having all veggie diet is good.

Maybe that helps to decolonize ourselves.

I guess most of us did not see 

The fifth column inside ourselves.

The one that took us for a constant shopping

For unfulfilled dreams of lucid ambitions.

 

ალბათ გვჭირდება მეგობრებო

საკუთარ თავს რომ დეკოლონიზაცია გავუკეთოთ.

სანამ ქვეყანას გაუკეთებ დეკოლონიზაციას,

საზოგადოებას, შენს ეთნიკურ ჯგუფს

გენდერულ ერთობას, ან რელიგიურ კონფესიას,

იქნებ ისიც ვიკითხოთ:

რამდენად ვარ მე ჩემი ინსტქიტების და ნივთების მონა!

იქნებ ეს არის ჩემს სულში შემოპარული მეხუთე კოლონა!

და იქნებ ამ მონობისგან დეკოლონიზაცია მინდა!

 

Perhaps I need to deal with the fifth column

Inside myself,

When checking out the hospitals around the world..

 

ეს ადვილი არ არის, ჩემო ძვირფასო კლერკო

შენთან ერთად ჩემშიც არის კარიერისტი ტურა,

მატერიალისტი ღორი, და მომხმარებელი ქორი..

 

და ასეთი ცხოველი ბევრია ჩემში,

ეს არის ჩემი მეხუთე კოლონა!

ჩემი სხეული დღეს საკუთარი მეხუთე კოლონის კოლონიაა,

დეკოლონიზაცია მეხუთე კოლონაზე გადის.

 

საკუთარ თავში..

Irakli Zurab Kakabadze's picture

Born in 1969, Irakli Kakabadze is a Georgian writer, performance artist, peace and human rights activist. His first prize was awarded in 1990 by the TSISTAKRI MAGAZINE for the best creation of 1990 - Allegro or Chronicle of one Year. In 2009, he was awarded the Oxfam/Novib PEN Freedom of Expression Prize. Kakabadze's articles and stories have been published in Georgian, Russian, and English newspapers and magazines. In 2007 he received the Lilian Hellman/Hammett grant from Human Rights Watch. From 2008 to 2012, Kakabadze was based in Ithaca, NY, where he developed a new method of integrating performing arts and social sciences, called "Rethinking Tragedy" or "Transformative Performance." Kakabadze has also pioneered a multi-lingual and multi-narrative performing style, called Polyphonic Discourse. Irakli Kakabadze's work as an artist-activist is subject of an American verite documentary At the Top of My Voice filmed by Indian American Director Sudhir Venkatesh and Larry Kammerman.
In May 2008 Kakabadze shared a stage at PEN World Voices Festival in New York with György Dragomán, Hasan Elahi, Asli Erdogan, Péter Esterházy, Chenjerai Hove, Jenny Marketou, Ivy Meeropol, Francine Prose, and Ingo Schulze, at the Writers and Artists Against the Surveillance State. In November 2008 at the Miami Book Fair Kakabadze shared a stage with Sarah Mkhonza, Russell Banks and Derek Walcott to perform another piece of Polyphonic Blues. Kakabadze has performed his polyphonic style of poetry at the Frankfurt Book Fair (2009) and “Free the Word” in London (2010) (23). At the 2010 “PEN World Voices” Festival in New York Kakabadze performed Polyphonic Discourse at the Cabaret Show that featured the author with Natalie Merchant, Ben Okri and Ariel Dorfman. He has performed at many literary and peace festivals including in Berlin (2014), Palma De Mallorca (2016), Valencia (2016), ext. His book 'Umberto vs Ernesto' or 'Marginal Delirium' was published and has introduced polyphonic discourse in December 2013. In 2017 publishing house 'Intelekti' has published another book of his essays "Love Doctrine" that is highly influenced by the works of Mahatma Gandhi.